TAMUXE FOI HOMENAXEADO POLO CONCELLO DO ROSAL NA XXVIII FESTA DO CABAQUEIRO

Condecorado publicamente coa insignia do Concello e cun "Castelao" en recoñecemento "pola súa labor história e de investigación da cultura rosaleira"

EXPOSICIÓN DO XACEMENTO ARQUEOLÓXICO DOS MEDOS (CURRÁS, CONCELLO DE TOMIÑO)

Na imaxe, Tamuxe e Juan Ramón M. Barbosa diante do panel que informa do descubrimento de 1972 realizado polo Equipo Arqueolóxico do Baixo Miño

PRESENTACIÓN DO TERCEIRO NÚMERO DE CASTELLUM TYDE NA ÁREA PANORÁMICA DE TUI

Na imaxe, Xoán M. Tamuxe na compaña do alcalde de Tui, Moisés Rodríguez e os historiadores, membros do Instituto, Xavier Añoveros e Marta Cendón

XOÁN MARTÍNEZ TAMUXE FOI O PREGOEIRO DA VI FESTA DO PERCEBE DE VILADESUSO (OIA)

O alcalde de Oia, Alejandro Rodríguez, -ex alumno de Tamuxe- foi o encargado de dar a benvida ao acto e presentar ao pregoeiro

PRESENTACIÓN DO PRIMEIRO NÚMERO DA REVISTA CASTELLUM TYDE

Na imaxe, Xosé Carlos Valle Pérez, Xoán Martínez Tamuxe e Rafael Sánchez Bargiela

PRESENTACIÓN DO SEGUNDO NÚMERO DA REVISTA CASTELLUM TYDE

Na imaxe, algúns dos membros do Instituto de Estudios Tudenses, asistentes ao acto que se celebrou na Área Panorámica de Tui

TAMUXE, NA REUNIÓN PREVIA DA XXIV FESTA DO CABAQUEIRO 2011

Na imaxe, con membros da Directiva da Asociación Os Cabaqueiros, a concelleira de Cutura e os mestres telleiros

XOÁN MARTÍNEZ TAMUXE, PREGOEIRO DA XVI FESTA LUSO-GALAICA DEDICADA A O ROSAL

Na imaxe, Tamuxe coa súa dona, nos exteriores da Casa da Anta (Lanhelas-Portugal)

O Castro de Baroña. Viaxe pola Costa ata Fisterra



Da nosa viaxe familiar pola Costa de Galicia esta foi a segunda parada. Unha visita obrigada a este singular xacemento arqueolóxico: “O Castro de Baroña”.

Sitúase na parroquia de San Pedro de Baroña, municipio de O Porto do Son (A Coruña).

Trátase dun asentamento galaico-marítimo, emprazado sobre unha península ocupada na súa totalidade entre varias elevacións e acantilados.


Poboado, pois, metido no mar, que estivo ocupado entre o século I antes de Cristo ao fin do século I despois de Cristo.

Lembramos que estivo protexido por doble muralla. O acceso a este recinto habitacional se realizaba a través dunha única porta.

Tense efectuado neste poboado diferentes escavacións. Entre os descubrimentos cabe sinalar máis dunha vintena de construcións, tanto de forma circular, como outras de ángulos redondeados, sen faltar algunhas de rarísima pranta.


Difícil o poder determinar a súa altura, así como a súa dedicación (vivendas, almacéns, algunha corte, etc).

Procedente das vivendas escavadas, son os diversos obxectos de pedra, tal como muíños, pesos de rede (para a pesca) machadas pulimentadas, moldes de fundición (quizais dun pequeno cunco), varios cravos de bronce, así como unha asa decorada, anelos, fíbulas, etc. 

E, por suposto, fragmentos de cerámica (de rara composición) e difícil a súa reconstrución. Toda ela, cerámica (vasillas) de carácter indíxena e varias, incluso, ornamentadas.


Con tal panorámica, aproveitamos para posar só e en familia, como lembranza de ter estado aquí.

As Festas do Cristo de Uma dende o século XVIII


Outro ano máis, San Andrés de Uma celebra o vindeiro domingo día 6 de agosto e con toda solemnidade, a súa “festa maior”: O Cristo da Saúde.

Pero antes de abordar o programa da festa, faremos unha breve sembranza da parroquia a fin de enriquecer o coñecemento histórico sobre o noso pobo.


A primeira mención escrita, histórica, da que temos constancia da nosa freguesía do apóstolo San Andrés, remóntase ao século XIII, concretamente ao ano 1289. Alusión que se fai á parroquia de “Huma”, a propósito da relación dos milagres de San Pedro G. Telmo, patrono da diócese de Tui.

Anos despois, pero tamén en pleno século XIII, cando a fundación do Mosteiro da Nosa Señora da Fonte ou da Franqueira, Payo Sorrodea i Sotomaior, Señor de Salvaterra, donou aos monxes cistercienses, entre outros lugares, Uma con toda a súa xurisdición civil e criminal. Doazón que foi confirmada por Juan I, rei de Aragón i Enrique III, rei de Castela.



E porque o Mosteiro da Franqueira estivo durante algún tempo vinculado ao de Melón, a nosa parroquia de Uma, tamén o estivo. Pero desta circunstancia histórica xa falaremos en mellor ocasión.

San Andrés foi sempre rexentada na orde pastoral, polos monxes da Franqueira; e máis tarde por cregos seculares, delegados por aquel mosteiro. 

E por último, máxime, despois da nefasta Desamortización de 1835, por cregos designados polo bispo da Diócese.

A nosa parroquia, como filial da de Santa María da Franqueira, e cando menos dende o século XVIII, vén peregrinando á Franqueira nas dúas grandes romarías.


Queremos agora lembrar que Uma celebra o vindeiro domingo 6 de agosto as súas “festas maiores” na honra do Santo Cristo da Saúde, avogado, en especial das doenzas da cabeza. Festa que xa se vén conmemorando anualmente dende o século XVIII, concretamente, segundo documentación histórica, ano 1756. 

Nesta data fálase da composición do altar-retablo, de pintar-policromar a imaxe do Santo Cristo, etc. D. Caietano Fernández Barreiro, nomeado polo abade da Franqueira.

Así, pois, como cada ano, ás 12 horas, o párroco Rvdo. D. José Carlos Pérez Montes, oficiará a Santa Misa solemne-cantada ao Santo Cristo polo “Grupo Insieme”.

Rematada a Eucaristía, o Santo Cristo sairá en solemne e devota procesión, facendo o itinerario de costume dando a volta ao artístico cruceiro do torreiro, obra costeada polo párroco naquel entón, 1877, o Rvdo. D. Rafael Durán i Mera.

Rematada a procesión, toda ela con repique de campá, no “Torreiro” Banda de Música Xuvenil de Xinzo, interpretará algunha composición a fin de que o público escoite, baile e aplauda.


O luns, é de ritual a misa solemne, que está dedicada á Nosa Señora. A imaxe que sae na procesión é a talla da Nosa Señora do Carme, de singular devoción na parroquia.


O falso petróglifo dos Muíños do Folón (O Rosal)



Por fin a nosa hipótese, suposición e dúbidas en col do “curioso gravado” do que tratamos na nosa última entrada, quedaron despexadas.

Xa sabemos por un amigo, que tales gravados, realizados con mestría, lembrando á arte rupestre, aos populares petróglifos, non son antigos, menos de época prehistórica, senón que son de onte, isto é, obra de fai poucos anos.


Non se nos quixo dicir o nome do “artista” émulo da Idade do Bronce. Tamén así evitamos a visita ao hipotético e falso conxunto repestre dos nosos amigos arqueólogos, que tiñamos convidados a admirar ese “curioso gravado”.

O noso amigo informador, soubo antes que nós, que os mentados gravados son falsos e recentes, porque llo dixo o propio “artista”.

Descoñecemos onde e como se realizou o encontro clave –aclaratorio- que nos resolveu a nosa dúbida, por falla de evidencia.


Por todo o que antecede, temos agora certeza (sempre que o “dito” sexa veraz):

1º.- Que o repetido gravado en cuestión non é prehistórico.
2º.- Que o autor do gravado é todo un formidable debuxante.
3º.- Que se trata dun “artista” para realizar réplicas ou reproducións, claro está, impresionantes, pero falsas… que poden conducir a erro…
4º.- Que certas réplicas, para evidenciar que son iso, “réplicas”, copias e non orixinais, aínda que se atopen insculturadas nunha laxe, no monte, e ao aire libre, deben acompañarse de algunha data, inicial, marca, etc.
5º.- Non dubidamos que o autor das aludidas insculturas do Folón conta con certos coñecementos da arte rupestre. Coñecemento que por iso non xustifica, senón todo o contrario.
6º E que, certamente, non se trata, por suposto, de ningún arqueólogo. Tal brinquedo, equivale a “xogar coa pólvora”… e iso é perigoso.

Segundo as circunstancias, posiblemente, volvamos a facilitar novas aclaracións.

Achádego dun novo gravado nos Muíños do Folón



Recentemente temos atopado un curioso debuxo nunha pedra (1 m x 80 cm x 35 cm) que forma parte dunha parede, no camiño de subida aos Muíños do Folón (O Rosal), lugar das Penas, en fronte mesmo do muíño nº 5, coñecido polo “Muíño do Galego”.

Trátase dun curioso gravado tipo petróglifo. Incriblemente, mil veces que pasamos por ese lugar e xamais nos apercibimos das figuras alí insculturadas, ata hai poucos días.


Como se pode observar nas fotos que presentamos, diferéncianse ata tres clases de motivos: coviñas, 20 en total e ben aliñadas; dous pequenos círculos con coviña no centro, o máis pequeño (11 cm) aislado; e o outro círculo (13 cm) áchase unido (terceiro elemento) por un suco un tanto ondulante que marcha pola pedra-soporte abaixo.

Nun principio pensamos se podía tratar dun gravado ocasional e recente. Incluso que podía ser obra dos propietarios de calquera dos muíños; e aínda contemporáneo ao dos cruciformes (históricos) alí próximos (s. XVII-XVIII) gravados nun penedo á beira do mesmo camiño e tamén enfronte do muíño nº 3.



Logo que limpamos un pouco a pedra-soporte das figuras (un tanto abombada), comezamos a valorar aqueles singulares motivos propios da arte rupestre, a delicadeza, finura e simetría do pequeno conxunto, así como o pulido daquel suco e círculos. 

Máis tarde, facendo uso de hipóteses, lembramos que a zona se denomina “As Penas”, topónimo que alude a unha notable abundancia de rochas graníticas.


Apreciamos tamén a posibilidade de que esa pedra, e pola súa forma, puidera tratarse dun anaco desprendido, arrincado dalgunha laxe con gravados, situada nas proximidades.

Damos palabra de convidar a algún dos nosos amigos arqueólogos, a fin de que nos axuden a despexar as nosas dúbidas. E de ser parte dun grupo de gravados prehistóricos da Idade de Bronce (coñecemos repetidos casos), quizais soporte maior, xa desaparecido (1800 A.C.) salvemos este prezado documento, depositándoo no Museo Municipal-Centro Etnográfico da Vila.

NOTA: Xa sabemos por un amigo, que tales gravados, realizados con mestría, lembrando á arte rupestre, aos populares petróglifos, non son antigos, menos de época prehistórica, senón que son de onte, isto é, obra de fai poucos anos.

O Cruceiro de Hío. Viaxe pola costa ata Fisterra (I)


Hai poucos días e por acordo familiar (de Salvaterra e O Rosal), fixemos esta formidable e fermosa viaxe, todo pola costa (Pontevedra-A Coruña), nesta ocasión, con final de etapa en Fisterra.

Que dicir sobra as impresionantes paisaxes e puntos turísticos polos que foi obrigado parar: Vilaboa, Domaio, Moaña...

Deixamos, pois, a autovía en Arcade, onde comprobamos que a ampliación da ponte está moi avanzada. Entón collemos o ramal cara a Cangas, primeira parada.

Xa aquí, visitamos a parroquia de San Andrés de Hío, onde admiramos o seu coñecidísimo e artístico Cruceiro de Hío. Sen dúbida, este é monumento único neste tipo, tanto en Galicia, como na Bretaña e coido que en todo o mundo.

Atópase no adro da igrexa parroquial, que aínda mostra restos románicos e, así mesmo, preto da casa reitoral, tipo pazo galego.

O cruceiro é como un libro aberto, onde se pode ler e lembrar todo o misterio e mensaxe bíblica dende Adán i Eva no Paraíso, ata a crucifixión e desencravo de Xesucristo, noso redentor.

Ata fai pouco se creía obra do mestre canteiro José Cerviño García, cando menos, dende 1950, en que aparece mencionado na “obra magna” do gran Castelao: As cruces de pedra na Galiza.



Pero, dende hai poucos anos e por activa investigación de Eugenio Eiroa Hermo, natural de Cangas, onde finou no 2009 á idade de 90 anos, probou que o verdadeiro autor do “Cruceiro de Hío” é Ignacio Cerviño Quinteiro.

Eiroa Hermo, prestixioso “investigador porfiado” como o define noso amigo Estanislao Fernández de la Cigoña, foi funcionario do concello de Cangas, “membro colaborador” do Museo de Pontevedra, Cronista Oficial da súa vila, etc.

Froito do seu longo estudo e investigación, probou –reiterámolo- que o celebrado “Cruceiro de Hío” é da autoría en 1872, do escultor Ignacio Cerviño Quinteiro. Este artista era natural de Aguasantas (Cotobade) e veciño de Cangas.

Foi, si, coetáneo e conveciño do citado mestre canteiro, José Cerviño García, pero non o verdadeiro autor do singular e artístico “Cruceiro de Hío”.

Seguen e dan crédito aos resultados da investigación do Sr. Eiroa Hermo, entre outros, o tamén investigador, arqueólogo, historiador, ex-capelán castrense e párroco de San Andrés de Hío, Emilio Alfonso Fernández Sotelo, noso antigo compañeiro de estudos en Tui.

Así mesmo, é fiel seguidor da teoría do Sr. Eiroa Hermo, Estanislao F. de la Cigoña, mestre especialista na actualidade nesta clase de monumentos.


E con el tamén estamos nós en crer que esa colosal obra é do taller de Ignacio Cerviño Quinteiro.

E antes de proseguir a nosa ruta pola Costa camiño de Fisterra, aproveitamos para posar como lembranza desta visita (para nós xa segunda) ao tan simbólico monumento relixioso de Hío.

BIBLIOGRAFÍA: “Recordando a Eugenio Eiroa Hermo”. Actas do I Congreso Galego sobre “Cruceiros e cruces de pedra”, páxs. 245-51. Editor: Estanislao F. De la Cigoña, 2009”.

ALICERCES. Revista de estudos sobre o Miño Medio



Aínda que con certo retraso, amigo Xosé, recibín a vosa publicación. Así pois, aproveito o Día das Letras Galegas 2017 para acusar recibo, e para isto non é tarde e vale a pena, porque se trata dunha nova publicación, tipo revista, o tomo I. Todo isto é xa unha aventura.

O libro leva por título, tamén novidoso: ALICERCES. Revista de Estudos sobre o Miño Medio. Tomo I (2015). Chantada-Lugo.

Integran o Consello de Redacción:
Xosé Méndez Pérez. Director.
Claudio Otero Eiriz.
Andrés Pavón Ramírez.
Begoña González Aguiar.
José Antonio Quiroga Díaz.

Consta de 240 páxinas, diferentes ilustracións (fotos, mapas, cadros, etc), así como seu índice.

Edita a Irmandade de Cultura País do Faro.
Imprime: Tecniart Galicia-Besbello (Chantada).
Diseño da portada: Xosé Randolfe Vilariño.

Ademais dos compoñentes do Consello de Redacción, colaboran diferentes e coñecidos investigadores: Xoán Carmona Badía, Raúl Jácome Rodríguez, Miguel Ángel García Linares, Julia Varela Fernández, Nicandro Ares Vázquez e Pablo Rubén Eyre.

As súas colaboracións, son verdadeiros estudos, interesantes capítulos coa súa correspondente bibliografía.

Traballos, que asinan este grupo de especialistas, cada quen na súa materia e que todos converxen na "investigación comarcal nos ámbitos da historia, historia da arte, economía e empresa, socioloxía, antropoloxía, lingua, literatura..."

E todo coa finalidade lóxica de contribuír ao desenvolvemento local. A nova revista xa no seu limiar, moi oportuna e acertadamente, presenta a estos colaboradores coa súa reseña biográfica, aínda que, sexa dito de paso, son ben coñecidos no eido da investigación en Galicia.

Sen dúbida, é toda unha garantía, tal como se anota na súa presentación que "ALICERCES é unha actividade cultural... allea a calquera enfoque ideolóxico".

Este prazado exemplar de ALICERCES, nos foi remitido, reiterámolo, polo noso caro amigo Xosé Méndez, director da revista, a través do común amigo Miguel, da Granxa de Soutelo en Goián (Tomiño).

Ao Consello de Redacción e aos demais colaboradores, a nosa noraboa.. E os nosos desexos, son os mesmos que os da Dirección. 

¡Que ALICERCES teña longa vida!

Visita a Braga (Portugal) con Jesús Gómez Sobrino


O 8 de decembro, día da Inmaculada, e no pasado ano 2016, fixo 30 anos do pasamento do cóengo guardés, M.I. Doutor D. Jesús Gómez Sobrino.

Por tal conmemoración dedicareille ao lembrado amigo varios e diversos comentarios. 

Para quen non coñeza a Gómez Sobrino, destacar que fomos os fundadores do "Equipo Arqueóloxico do Baixo Miño" así como do Arquivo Histórico e Museo Diocesano de Tui.


Hoxe só publicarei un breve recordo dunha viaxe que ambos fixemos a Braga (Portugal)

Practicamente nesta ocasión, o noso propósito é dar a coñecer unhas fotos que coidamos son inéditas e que lle poden interesar, singularmente, á súa familia e aos seus amigos de Tui, de Amorín e Currás.


Incrible, pero certo. Eu non gardaba xa memoria delas. Dende hai poucos días, acordei organizar o meu ficheiro fotográfico, tanto por orde cronolóxica, como temática e aínda complementar algunha foto coa necesaria información. 

Foi, pois, ao revisar as centos de fotografías, máxime, en branco e negro, algunha xa en color (sen incluír as dixitais) cando, por sorpresa, me atopo coas referidas fotos do caro amigo Sobrino e miñas, en Portugal.



Estas imaxes recollen a nosa estancia en Braga. O obxectivo naquel entón, quero lembrar, foi a nosa asistencia, no 1959, a un congreso rexional sobre a Inmaculada Concepción. Evento mariano que se celebrou no coñecido santuario de Sameiro, o que está, precisamente, consagrado á Purísima Concepción de María.

Foron outros motivos pola nosa parte o aproveitar a ocasión para facer outras visitas claves. Así puidemos coñecer máis de preto o popular santuario do Bon Xesús de Braga.


Cumprimos tamén un vello desexo ou propósito que tiñamos dende hai tempo, que era o visitar a celebrada Citania de Briteiros, singular referente arqueolóxico e prehistórico.

De aquí tomou o nome de "Citania" (de civitas) o noso poboado galaico-romano de Santa Trega.


Tamén cando no xacemento arqueolóxico se pensou na restauración dunha vivenda (a primeira) do noso castro do Trega, xa en 1965, tívose que visitar a Citania de Briteiros e inspirarse nela para levantar a popular "casiña celta" do monte de Santa Trega.
      

Segunda parte da biografía de Manuel Seijo


Esta é a segunda parte da biografía de Manuel Seijo Rodríguez, que iniciamos na anterior entrada do blog.

Debido a unha grave enfermidade no 2012, Manuel Seijo foi relevado polo bispo de todos os seus cargos pastorais.

E na Guía Diocesana do 2015, o noso amigo Seijo, figura por suposto, xa como subilado, e por razón de gratitude da freguesía, tamén como Párroco Honorario.

O noso biografiado vivía ultimamente cun familiar ata o intre do seu pasamento.


Ao caro amigo Seijo fantoulle tempo e circunstancias que non foron propicias, para abordar, como el quería, algúns temas históricos da súa cidade, Vigo. Para elo, con todo interés foi enriquecendo a súa formidable biblioteca cunha notable bibliografía sobre Vigo.

Descoñecemos, dende hai varios anos, se el chegou a escribir, publicar algún traballo ou se deixou algo inédito.

Só temos noticia de dous traballos (colaboracións de prensa). O primeiro, foi a presentación do libro: Bayona La Real ya tiene su Guía Turística, da autoría de Domingo Cameselle Bastos e de Juan Martínez do Tamuxe. (El Pueblo Gallego, enero 1976). Foi asinado así: S.



O segundo artigo foi sobre outro libro: La Vía romana "per loca marítima" por el Bajo Miño y Costa Atlántica. (El Pueblo Gallego, 4 de enero de 1976), que el titulou: "J.M. Tamuje, para los amantes de la Arqueología", que asina: Lic. M. Seixo.

En canto ao xénero literario, periodístico ou poético, coñecemos pequenas mostras, pero que nos ilustran suficientemente para pensar na capacidade do caro amigo Seijo, neste caso para a poesía.


Deste xénero, como exemplo, damos a coñecer unha peza, que despois dunha visita ao monte de Santa Trega, entre o Oceáno e o Miño, que dende Comillas nos remitiu nunha carta.

Nesta foto que amosamos por detrás, o noso amigo, co seu puño e letra, con certa melancoía e fermosa caligrafía, baixo o título Evocación, escribiu: 


O Rvdo. D. Manuel Seijo Rodríguez, segundo información da Diócese de Tui-Vigo, finou á idade de 82 anos, o 22 do pasado outubro do pasado ano 2016.

O bispo monseñor Luis Quinteiro Fiúza, cunha asistenza dunha trintena de cregos e varios centos de fieis, presidiu en Santiago de Vigo a solemne misa polo eterno descanso de D. Manuel Seijo R., Párroco Honorario, celebrada o 24 do citado mes de outubro.

Que o carísimo amigo ¡Vivat cum Christo in aeternum!

Rematamos esta amizosa crónica biográfica con frases de Alberto Cuevas, sacerdote e periodista (na súa mencionada reseña), que di: "Se nos fue así, qué pena, rotas las defensas del vivir y anémico de afectos y cariño, pero ahora el Señor es su Pastor, nada le falta".

Adeus a un condiscípulo e leal amigo: Manuel Seijo


Manuel Seijo. (Foto: Faro de Vigo)

Intencionadamente deixamos transcorrer un tempo, para que, se cabe, con maior serenidade e documentación, abordar esta sinxela biografía do noso exemplar estudante, condiscípulo en boa parte dos estudos eclesiásticos e, sempre leal amigo.

O Rvdo. D. Manuel Seijo Rodríguez naceu na parroquia de San Esteban de Beade (municipio de Vigo) o 31 de outubro de 1933.
Estudou Latín e Humanidades no Seminario Conciliar de Tui. Despois pasou á Universidade Pontificia de Comillas (Santander) onde cursou Filosofía e Teoloxía, ordenándose de sacerdote o 17 de abril de 1960. Aquí licenciouse en Teoloxía.

Como condiscípulo e amigo nesa data foi convidado á miña primeira misa na parroquia de Santa Mariña, na vila do Rosal, tomando parte activa nesa, tan solemne como inesquecible cerimonia.



Queremos lembrar aquí que Manuel Seijo, en unión dos antigos condiscípulos e a propósito do final de estudos en 1960, formou parte da expedición organizada polo seu curso para visitar Roma e asistir á concertada audiencia co romano Pontífice S.S. Juan XXIII, hoxe Santo.

Rematado, pois, os estudos e á volta de Roma, Seijo foi nomeado coadxutor polo bispo Ilmo. Fr. D. José López Ortiz, pasando a colaborar, como tal, co recordado Monseñor Jesús Espinosa, naquel entón párroco de Santiago O Maior.

Foi, precisamente, nesta "céntrica e única parroquia", onde Seijo, o crego amigo, de excepcional capacidade de traballo, exerceu seu longo apostolado.

Acertadamente, da súa múltiple actividade pastoral, o Rvdo. Alberto Cuevas, no seu breve comentario biográfico, referente ao finado amigo e a súa intensa dedicación, escribe: "Desde allí (parroquia de Santiago de Vigo) fue capellán y consiliario de diversas instituciones viguesas: la Cruz Roja, la Adoración Nocturna, la Cofradía de Jesús del Silencio, las Comunidades neocatecumenales, la Hermandad de la Pasión, la Cofradía del Apóstol Santiago, los cursillos pre-matrimoniales...". (In memoriam. D. Manuel Seijo Rodríguez: "Artesano del culto sagrado". Faro de Vigo, 24-10-2016).



Á volta de Roma, como deixamos referido, e como primeiro cargo e destino, foi de coadxutor. Segundo o Nomenclator do bispado en 1972, anotamos os seguintes cargos: Rexente de Santiago O Maior de Vigo e o de Arcipreste de Vigo-Centro. (Nomenclator-Estadística. Diócesis de Tuy-Vigo, 1972). 

No correspondente ao ano 1977, Manuel Seijo, aparece como Cura-Ecónomo da mesma parroquia. (Nomenclator-Estadística... 1977). Anos máis tarde, 1988, atopámolo como párroco. (Guía de la Iglesia Diocesana de Tui-Vigo).

No ano 2008, Seijo figura como co-párroco moderador (Guía Diocesana de Tui-Vigo, 2008 e na dita reseña, biografía de Alberto Cuevas).

Na Guía Diocesana de Tui-Vigo 2011, voltamos a atopar a Manuel Seijo como párroco de Santiago de Vigo

Esta é a praca que se atopa na entrada da igrexa: 

HOMENAJE AL RVDO.
MANUEL SEIJO RODRÍGUEZ 
EN SU 50 ANIVERSARIO 
SACERDOTAL. CON CARIÑO
Y GRATITUD DE SUS FELIGRESES. 
AÑO DE 1960-2010.

Fin da primeira parte desta biografía. Continuará...